Haisma ging als jong onderwijzer die thuis niet aan het werk kon komen naar wat toen Nederlands Indië heette. Hij ontwikkelde zich als de schrijver over Friezen die in de vreemde heimwee naar huis hadden en het na hun terugkeer in het Vaderland evenmin meer konden vinden.

Maar men hoeft geen emigrant te zijn om de heimwee te kennen. Ook over dergelijke, vaak wat zwaartillende naturen, die zich maar niet kunnen aanpassen heeft Haisma enkele keren geschreven. En wat zwakke melancholie spreekt dikwijls uit dat laatste werk. Hij moet zelfs erg gevoelig voor sfeer geweest zijn en in het oproepen van de sfeer vooral van streek en volk in het noordoosten van Fryslân lag grotendeels zijn kracht.

Zowel door zijn thematiek als door zijn sfeertekening heeft Nyckle Haisma veel lezers aan zich gebonden. Dezelfde sfeertekening en thematiek vinden we terug in zijn gedichten. Hoe zijn proza en zijn dichtwerk in nauw verband met elkaar staan, hebben wij geprobeerd aan te wijzen in het stuk, dat de lezer aan het eind van deze bundel vindt. De gedichten van Haisma zijn evenwel van veel lager niveau dan zijn proza. Waar dat aan ligt, heeft Poortinga ook geprobeerd aan te tonen.